Where lifestyle meets finance
Janet
Inspiratie | Interview | Adoptie

EN DAN BEN JE INEENS MOEDER VAN DRIE ADOPTIEKINDEREN

Van een kleine Dagobert Duck die als kind haar spaarrekening secuur bijhield, groeide Janet Klein (42) uit tot een idealistische dame die in haar werk strijdt tegen armoede in de wereld. Ook is zij sinds twee jaar moeder van drie adoptiekinderen (8, 10 en 11 jaar) uit Congo-Kinshasa.

Een kindje adopteren is een ingrijpende beslissingEn behalve kostbaar blijkt een adoptieprocedure ook een zaak van de lange adem. Na tien jaar wachten, kwam voor Janet en haar man eindelijk het verlossende telefoontje en de ontmoeting met hun kinderen.

WAT DOE JE PRECIES VOOR WERK?

“Ik werk al 7,5 jaar bij stichting Dorcas, een internationale organisatie voor ontwikkelingssamenwerking in vooral Oost-Europa en Afrika. Als vrijwiligerscoördinator ben ik het contactpersoon voor een paar duizend vrijwilligers. Daarnaast werf ik nieuwe vrijwilligers en ondersteun ik acties vanuit de werkgroepen, dat kunnen kledinginzamelingacties zijn, maar ook het organiseren van rommelmarkten, het huis-aan-huis-collecteren. Sinds dat de kinderen er zijn, werk ik 24 uur per week. Ik noem mijn baan een levenswijze: in de strijd tegen armoede kun je namelijk niet zeggen ‘zo mijn 24 uur is op, ik stop ermee.’ Ik werk altijd meer. Gelukkig zijn onze vrijwilligers zulke gemotiveerde mensen, daar krijg ik energie van.”

“IK WIL DE WERELD EEN STUKJE BETER MAKEN.”

HOE KWAM JE BIJ DORCAS TERECHT?

“Na een onafgemaakte studie (pabo) vond ik een job als datatypiste in de verzekeringsbranche. Het plan was om na een jaar Economie te gaan studeren, maar dat is er nooit van gekomen, want ik vond werken veel te leuk. Zo’n twintig jaar lang werkte ik op het gebied van hypotheken en verzekeringen, in verschillende functies en zowel als zelfstandig ondernemer als voor een baas. 

Gedurende de adoptieprocedure wilde ik tijdelijk stoppen met werken. Maar dat hield ik niet lang vol. Ik was al vijf jaar vrijwilliger bij Dorcas – een heel eigenwijze vrijwilliger overigens die het altijd beter wist, waardoor ik dus al snel bij hen in een betaalde baan rolde. De afspraak was dat ik hier bleef werken, tot onze kinderen zouden komen. Toen die er jaren later eenmaal waren, merkte ik dat werken toch belangrijk voor mij was dan ik dacht. Voor mezelf, want ondanks alles dat om ons heen veranderde na de adoptie, bleef mijn baan een stabiele factor. Daarnaast ook vanwege idealisme. Ik wil echt de wereld een stukje beter maken.”  

HOE ZIET JOUW WERKWEEK ERUIT?

“Op maandag werk ik een lange dag, op dinsdag ben ik vrij – maar ook flexibel om te werken als het op een andere dag wat lastiger gaat. Op woensdag, donderdag en vrijdag werk ik tijdens schooltijd. Het grootste deel van mijn werk is gelukkig flexibel. Ik werk niet als de kinderen thuis zijn, behalve op maandag, maar dan is mijn man Leendert er voor hen. Het is belangrijk dat we beschikbaar zijn voor onze kinderen, ze hebben een rugzak vol bagage. Als je op zo’n leeftijd ineens weer ouders hebt, moeten ze wel aanwezig zijn, anders raak je teleurgesteld.” 

BLIJFT ER NAAST DE KINDEREN EN WERK NOG TIJD VOOR JEZELF OVER?

“Ik heb weinig tijd voor mijzelf. De kinderen gaan ’s avonds op tijd naar bed, ze hoeven dan niet gelijk te slapen, maar lezen rustig een boek in bed. Dan heb ik even de woonkamer voor mezelf, kan ik even schoonmaken of de administratie bijhouden. Daarna pak ik even een uurtje dat ik niets hoef. Eerst gebruikte ik dat om te candy crushen, maar dat verveelt snel. De laatste paar weken ben ik weer aan het breien. Simpele patronen. Hoef je niet bij na te denken, heel ontspannend!

De eerste periode hielden we de leefwereld van de kinderen bewust klein, zodat zij zich stapje voor stapje thuis zouden gaan voelen. We hebben nog steeds geen oppas. Ik wil dat er altijd een van ons bij hen kan zijn. Dat houdt wel in dat mijn man en ik geen uitjes meer met z’n tweeën ondernemen, maar dat is nu eenmaal even zo. En misschien klinkt dat gek, maar ik zie mijn werk ook als iets voor mijzelf – ik geniet ervan.”

 

“IK ZIE ADOPTIE NIET ALS EEN GOEDE DAAD. JE DOET HET UITEINDELIJK VOOR JEZELF. MAAR OMDAT ER VEEL KINDEREN ZIJN DIE EEN THUIS ZOEKEN, KRIJGT HET EEN WEDERZIJDS BELANG.”

 

JULLIE ZIJN SINDS TWEE JAAR DE OUDERS VAN DRIE ADOPTIEKINDEREN UIT CONGO. HOE VERLIEP DEZE PROCEDURE?

“We waren bewust, maar ongewenst kinderloos. Toch vonden we adoptie een grote stap. Het moest een eerste keus zijn, vonden wij, niet enkel als een vervanging voor biologische kinderen. Daar moesten we dus een tijdje over nadenken. Wel schreven we ons, vanwege de lange wachttijden, alvast in voor de (verplichte) adoptiecursus van acht bijeenkomsten. Toen volgde het onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming en een medische keuring, waarna we op de wachtlijst belandden.

Ik zie adoptie niet als een goede daad. Je doet het uiteindelijk voor jezelf. Maar omdat er veel kinderen zijn die een thuis zoeken, krijgt het een wederzijds belang. Tijdens de adoptiecursus bedachten we dat we meer kinderen tegelijk wilden adopteren, drie kids zijn namelijk lastiger te plaatsen - dus daar gingen we voor. Het wachten was op de toestemming van de Raad voor de Kinderbescherming, waar je helemaal doorgelicht wordt door verschillende maatschappelijke werkers. Door alle bureaucratische rompslomp duurde de gehele procedure in totaal zes jaar. En daarna nog vier jaar wachttijd.”

We hadden de hoop eigenlijk al helemaal opgegeven. Maar toen werden we gebeld met het nieuws ‘Gefeliciteerd, je hebt drie kinderen’. Eerst wilde ik zeker weten of er echt geen mogelijkheid was dat de kids bij familie bleven als wij ze financieel steunden. Dit bleek uitgesloten. Toen ik het nieuws kreeg, was ik op mijn werk. Ik bleef vrij rustig, maar mijn handen trilden toen ik mijn man opbelde. Hierna zouden we nog zo’n anderhalf jaar moeten wachten tot ze naar Nederland kwamen. Helaas duurde het door alle hobbels in Congo en Nederland uiteindelijk veel langer voordat we ze mochten verwelkomen. Ellendige jaren van wachten en hopen braken aan.” 

SHOOT-JANET-15.jpg#asset:26347


HOE VOELDE DAT TOEN JE DE KINDEREN EINDELIJK MOCHT OPHALEN?

“Ik herinner me nog goed hoe bewust ik de laatste avond zonder kinderen in huis ervaarde. Een vreemd gevoel, want je weet dat je huis de volgende dag gevuld is met kinderen, die je nog niet kent. De afgelopen jaren hadden we hun kamers ingericht, kleding en speelgoed gekocht en allemaal weer vervangen omdat het toch langer zou duren en de kinderen weer ouder waren geworden. Door omstandigheden in Congo kwamen ze niet alle drie tegelijk in Nederland aan, eerst kwamen de oudsten en twee weken later volgde onze jongste zoon. De nacht voordat hij aankwam, checkte ik via de radar of het vliegtuig opsteeg. Het stipje op de wereldkaart, dat was mijn kind die zijn land verliet. Ik dacht aan hoe ingrijpend het voor hem moest zijn om alles wat hij kende achter te laten. De volgende morgen leek het wel een schoolreisje in de auto. Onze kinderen waren dolgelukkig dat we hun broertje gingen ophalen. Op de achterbank zongen ze luid mee met de kinderliedjes van Monique Smit. Deze cd draaiden we vaak voor hen en, ondanks dat ze nog geen Nederlands spraken, konden zij de tekst inmiddels fonetisch meezingen. Thuis aangekomen fungeerden zij als gidsen voor hun kleine broertje die hem alles uitlegden wat ze zelf de eerste weken in Nederland ontdekt hadden. De hechtingsperiode kon beginnen.” 

IK KAN ME VOORSTELLEN DAT JULLIE TIJD NODIG HADDEN OM TE WENNEN AAN ELKAAR EN DE NIEUWE SITUATIE. KREGEN JULLIE ADOPTIEVERLOF?

“Mijn man en ik hadden allebei recht op vier weken adoptieverlof via het UWV. Veel te kort natuurlijk als je je voorstelt dat er op het gebied van hechting een fikse inhaalslag moet worden gemaakt. Al is het ook belangrijk voor adoptieouders dat het leven weer volgens het normale ritme verloopt en dat kinderen zien dat er gewerkt moet worden voor geld. Na het adoptieverlof heb ik nog twee weken vakantie opgenomen. En daarna een jaar onbetaald ouderschapsverlof zodat ik 16 uur per week kon werken. Maar mijn credo is: ‘hoe meer uren ik werk, hoe beter het thuis gaat’ Ik werk inmiddels weer 24 uur per week en dat bevalt me prima. Toen ik minder uren werkte, schoof ik zaken voor me uit - nu moet ik veel meer plannen waardoor er meer structuur is.” 

HOE ZOU JIJ JEZELF TYPEREN ALS MOEDER?

“Ik ben een echte opvoedmoeder, maar zo min mogelijk met het opgeheven vingertje. Ik geef de kinderen veel ruimte. En omdat wij nog volop in het hechtingsproces zitten, zoek ik juist toenadering wanneer andere ouders misschien wat strenger zouden optreden. Ik probeer mezelf te behoeden voor het ‘overcompenseren’, want we kunnen nooit goedmaken wat er allemaal met ze is gebeurd. Belangrijk vind ik het om hen mee te geven dat ze altijd opnieuw kunnen beginnen, ook al gaan ze ergens de mist mee in. Ik zou graag een moeder willen zijn die veel met haar kinderen doet, bijvoorbeeld koekjes bakken, knutselen en op ontdekkingstocht in de natuur, maar dat zijn ze niet gewend. Onze kinderen moesten altijd alles alleen doen, en zoveel aandacht van ouders is voor hen wat overweldigend. Dat doen we dus stapje voor stapje.”

HOE WERKT HET MET DE FINANCIËN ROND ADOPTIE?

“Door bezuinigingen bestaan er geen adoptievergoedingen meer. En de kosten voor adoptie zijn sinds een aantal jaar ook niet meer fiscaal aftrekbaar. Het was een financiële shock kan ik je vertellen: de kosten voor de adoptiecursus en de jarenlange procedures. En daarna drie kamers, drie garderobes, drie fietsen en de medische onderzoeken. Daar moet je van tevoren goed bewust van zijn. We hebben hier flink voor gespaard, zodat we een financiële buffer hadden. Tijdens het verlof, ontvingen we een adoptie-uitkering via het UWV. Ook heb je als adoptieouder gewoon recht op kinderbijslag, dat startte het eerste kwartaal na aankomst.” 

HOE BEN JIJ ZELF FINANCIEEL OPGEVOED?

“Ik ben heel ouderwets opgevoed als het op geld aankomt. Sparen, sparen, sparen en alleen maar iets kopen wanneer je het kunt betalen en daarna nog wat geld overhoudt. Nadat ik als kind een keer uitleg kreeg over rente van mijn ouders (destijds 8 %) werd ik een soort kleine Dagobert Duck, dol op berekeningen maken en niets uitgeven. Ken je de serie Family Ties nog? Alex P. Keaton (gespeeld door Michael J. Fox) was mijn grote voorbeeld. Hij was een onsympathiek figuur, maar wel iemand die zijn dromen najoeg en geld wilde verdienen. Toen ik wat ouder werd, ontdekte ik dat geld niet het grootste goed was. Mijn drijfveer is andere mensen helpen, in plaats van veel geld verdienen. Zolang ik maar geen financiële problemen heb, vind ik het allemaal prima.”

WAT VIND JE OP FINANCIEEL VLAK BELANGRIJK OM AAN JOUW KINDEREN MEE TE GEVEN?

“Onze kinderen krijgen elke week zakgeld, daarin volgen we het advies van het Nibud. Ook krijgen ze elke maand geld voor in hun cadeautjes-pot, daarmee kopen ze verjaardagscadeaus. Ik probeer hen de waarde van spullen mee te geven, door hun achtergrond weten ze hier namelijk soms nog niet zo goed mee om te gaan. Ook vinden ze de marketing in reclames nog lastig te scheiden van de werkelijkheid.

Ik vind het zo mooi om te zien dat dingen waarvan ze nooit hadden verwacht het ooit te krijgen, nu wél in hun bereik liggen. Zo spaarde onze oudste zoon bijna een heel jaar voor een Playstation, zijn ultieme droom.

Een lastig punt is voor mij nog het overcompenseren – ik wil ze het liefst alles geven wat ze gemist hebben. Ik ben heel erg van het cadeautjes geven, om extra te tonen dat ik van ze houd. Daar probeer ik mezelf wat in tegen te houden.” 


Foto's: Prisca Visser

Reageer