Where lifestyle meets finance
Hoofd Shoot Marianne 1
Interview | Werk | Zorg

50/50 VERDELING THUIS – DAT IS GELIJKWAARDIGHEID

Fulltime thuismoederen stond niet op de planning van Marianne van de Velde (32) feministe en directeur van Stichting Music Matters. Ze wilde dolgraag een kindje, maar alleen als de zorg fiftyfifty verdeeld zou worden met haar partner.

WOW, JE WERD DIRECTEUR OP 27-JARIGE LEEFTIJD. HOE HEB JE DIT VOOR ELKAAR GEKREGEN?

“Ik begon direct na mijn studie Cultural Economics and Entrepreneurship als programma ondersteuner bij Music Matters, een stichting dat door middel van muziekprojecten de maatschappelijke positie van Rotterdamse kinderen en jongeren wil versterken. Inmiddels werk ik er al bijna tien jaar. Op een dag vroeg de directeur mij ‘als ik wegga, wil jij het dan overnemen?’ Een jaar later was ik directeur.”

“IK HEB VOORAL GELEERD DAT JE NIET ALLES ZELF MOET WILLEN WETEN. VERZAMEL GOEDE MENSEN OM JE HEEN, DAT IS VEEL BELANGRIJKER!” 

WAT HEB JE GELEERD DIE EERSTE JAREN ALS DIRECTEUR?

“Ik startte met een opfriscursus Financieel Management, waarin onderwerpen als budgettering en de jaarrekening aan bod kwamen. Nuttige kennis die ik direct praktisch kon toepassen in de praktijk. En anderhalf jaar geleden heb ik Leiderschap in Cultuur afgerond, een intensief programma van 14 maanden. De eerste twee jaar als directeur deed ik veel dingen voor het eerst. Daarna werd het meer routine. Als we nu een jaarrekening maken, dan weet ik precies hoe het werkt. De afgelopen vier jaar heb ik veel geprofessionaliseerd in de organisatie: we hebben een groter team, een financiële afdeling en de organisatie is steviger. En ik heb vooral geleerd dat je niet alles zelf moet willen weten. Verzamel goede mensen om je heen, dat is veel belangrijker.” 

bijbeeld-2-SHOOT-MARIANNE-13.jpg#asset:26269


HOE WERKT DIE 50/50 VERDELING BIJ JULLIE THUIS IN DE PRAKTIJK? 

“Lang geleden besprak ik met mijn partner dat als we ooit een kindje mochten krijgen we allebei een dag zouden thuisblijven en vier dagen werken. En dat doen we nu ook zo. Tijdens mijn verlof werkte Ruud iets meer, omdat hij net voor zichzelf was gestart. Ook door de borstvoeding kwam de zorg automatisch meer bij mij terecht. Daar had ik het soms wel lastig mee. Maar toen ik weer ging werken, merkte ik dat mijn man ook meer zelfvertrouwen kreeg in het vaderschap. Sommige banen geven helaas minder ruimte om vader te zijn, maar Ruud heeft een eigen fysiotherapiepraktijk en is daardoor flexibel. We plannen alles zorgvuldig en bespreken elke week onze agenda’s met elkaar. Zelfs het brengen en halen naar de kinderopvang verdelen we. Dat vind ik echte gelijkwaardigheid en dat is voor mij als feministe erg belangrijk. Door zijn wekelijkse mannen-dag met Lars, zie ik hun band groeien. Het voelt nu helemaal in balans.

Ik zou dat meer ouders gunnen, daarom is de verruiming van betaalde verlofdagen een must. Een Nederlandse vader heeft nu slechts recht op twee dagen verlof: voor de bevalling en aangifte bij het gemeentehuis. Daarmee geef je als overheid het signaal dat vaders in de opvoeding eigenlijk niet zo belangrijk zijn”.

WAT HAD JE GRAAG WILLEN WETEN VOORDAT JE MOEDER WERD? 

 “Dat heel je leven zo op zijn kop staat. Het lijkt allemaal fantastisch een kindje, maar hoe zwaar die eerste maanden kunnen zijn, daar hoor je nauwelijks wat over! Lars sliep heel slecht, dus het duurde even voordat ik er echt van kon genieten. Ik voelde me soms echt beklemd, letterlijk - want de eerste periode sliep hij enkel op mijn borst. Ik had het fijn gevonden als iemand had gezegd ‘Joh, dat hoort er gewoon bij’. Waarom deelt niemand dat naast die roze wolk? Terugkijkend zou ik me minder houden aan al die schema’s en geen forums op internet afstruinen. Dat maakt je helemaal gek (lacht). Het duurde ook vrij lang voordat ik mij weer helemaal mezelf voelde. Ik was emotioneel, warrig en dat is in mijn functie niet aan te raden. Daarom was het fijn dat ik twee maanden langer (onbetaald) verlof kon opnemen.”  

ZIJN ER NOG MEER ZAKEN VERANDERD SINDS DE GEBOORTE VAN LARS?

“We gaan binnenkort na veertien jaar weg uit Rotterdam. Ondanks mijn droom van een huis in de stad, merk ik dat nu Lars (1,5) wat groter wordt, mijn behoefte om naar buiten te gaan groeit. Ik houd van drukte, maar ik zou graag in de rust wonen. Dus ik heb geaccepteerd dat dit, vanwege de hoge huizenprijzen, buiten Rotterdam zal zijn. Daarnaast merken we ook dat onze financiën flink zijn veranderd sinds de geboorte van onze zoon – we houden veel minder over. Ik had alles van tevoren goed uitgerekend, hoeveel kost drie dagen kinderopvang en hoeveel zou het kosten als opa en oma komen oppassen? Maar ondanks het feit dat we allebei een goede baan hebben, kunnen we weinig sparen.”

HOE ZOU JIJ JEZELF TYPEREN ALS MOEDER?

“Ik ben een heel zorgzame knuffelmoeder. Maar ik ben mij er wel heel erg van bewust het een jongen is, dus ik probeer hem lekker te laten klimmen, klauteren en soms vallen.”

bijbeeld-SHOOT-MARIANNE-17.jpg#asset:26268

BEN JE EEN BIG SPENDER OF DENK JE NA OVER ELKE UITGAVE?

“Ik heb geen schulden, maar geef wel gemakkelijk geld uit aan leuke dingen, zoals speelgoed en kleding voor Lars. En dat is soms een struggle. Zo koop ik graag duurzame spullen, omdat ik niet wil dat mensen amper betaald krijgen als ze mijn kleding fabriceren. Maar voor Lars merk ik dat ik toch weleens naar de Zara uitwijk, omdat het zulke leuke en betaalbare kleding is. Alleen maar fairtrade is mij te duur, iets waar ik me schuldig over voel.”

HEB JE AL IDEEËN OVER HOE JE LARS FINANCIEEL GAAT OPVOEDEN?

“Ik denk dat hij wat financiën betreft meer van mijn man gaat meekrijgen. Ook al is hij de Bourgondiër van ons twee, Ruud is heel zuinig en denkt goed na voordat hij geld uitgeeft. We gaan Lars zeker zakgeld geven, zodat hij daar mee om kan leren gaan. Ik vind financiële onafhankelijk heel belangrijk. Ook wil ik hem meegeven dat papa en mama allebei werken. Ik vind het goed dat hij ziet dat vrouwen ook werken, dat is nu misschien vanzelfsprekend, maar dat was het de vorige generaties niet.

Ruud en ik dragen allebei evenveel bij in de gezamenlijke kosten. Daarnaast hebben we allebei een eigen betaal- en spaarrekening. We sparen nog niet voor Lars. Toen hij net geboren was, wilden we gelijk een spaarrekening openen, maar we hebben dat nog niet gedaan. Goede reminder deze vraag, want je weet niet hoe het later zal zijn, hoe lastig het wordt om te studeren. Het is fijn om je kind ‘een potje’ te kunnen meegeven.”

Foto's: Prisca Visser

Reageer